-Διάολε!!
Αυτή ήταν η καλημέρα του στη ζωή εδώ και καιρό.  Τόσο καιρό που ούτε και το ίδιο δε θυμόταν αν ήταν βδομάδες, μήνες ή χρόνια. Δεν το ένοιαζε άλλωστε. Το μόνο που είχε σημασία για αυτό ήταν η σάπια μυρωδιά του συναισθήματος. Η αηδία της καινούργιας μέρας. Και πάνω απο όλα, ήταν το έντονο μίσος που το κυρίευε για οτιδήποτε έδειχνε χαρούμενο με το φως κάθε νέας ημερας.

Πουλιά που κελαηδούσαν, ζώα που σκάλιζαν το λιβάδι ολάκαιρο, πότε πότε άνθρωποι των οποίων οι φωνές ηχούσαν στις άδειες και ξερές κουφάλες του. Ειδικά τους για ανθρώπους, η έχτρα του ήταν μεγαλύτερη. Τους έβλεπε να χρησιμοποιούν τα χέρια και τα πόδια τους για να κάνουν οτι επιθυμούσαν  Να πετάξουν μια πέτρα, να κόψουν ένα απο τα αδέρφια του επειδή ζητούσαν ζέστη το χειμώνα, να παίξουν, να σκαρφαλώσουν πανω του, μα κυρίως μπορούσαν να ταξιδέψουν σε όποιο μέρος της Γης ήθελαν. Ω, ναι. Αυτούς τους οχτρεύοταν περισσότερο απο όλους!